بارشهای اخیر در سواحل و جزایر خلیج فارس، بار دیگر نام «هرمز» را با رنگ سرخش بر پیشانی رسانههای جهان نشاند. یک ویدئوی کوتاه، کافی بود تا این جزیره شگفتانگیز دوباره در مرکز توجه جهانی قرار گیرد؛ توجهی که میتواند فرصت باشد یا تهدید، بسته به اینکه ما چگونه با آن مواجه شویم.
هرمز، این گنج سرخ و بیبدیل، سالهاست که ظرفیت تبدیل شدن به یکی از مهمترین مقاصد گردشگری طبیعی و فرهنگی منطقه را دارد. اما همچون همیشه، ما آماده نیستیم.
نه زیرساخت گردشگری در شأن این جزیره فراهم شده،
نه مدیریت مقصد گردشگری تعریف شده،
و نه سازوکاری روشن برای میزبانی از گردشگران خارجی وجود دارد.
آنچه این روزها در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، فقط یک ویدئو نیست؛ یک هشدار است. هشداری برای مسئولانی که بارها فرصتهای طلایی را از دست دادهاند و امروز نیز در آستانه تکرار همان مسیر قرار دارند.
در این میان، نقش رسانههای مستقل و بومی اهمیت دوچندان پیدا میکند. پلتفرمهایی مانند دریانما (SeeSeaTV) که سالهاست روایتهای اصیل جنوب را با نگاه پژوهشی و فرهنگی ثبت و منتشر میکنند، نشان دادهاند که ظرفیت معرفی درست و مسئولانه این سرزمین وجود دارد؛ فقط باید شنیده شوند و حمایت شوند.
اکنون که نگاه جهان دوباره به هرمز دوخته شده، زمان آن رسیده که از خواب غفلت بیدار شویم.
زیرساخت بسازیم، مدیریت علمی تعریف کنیم، و اجازه ندهیم این گنج سرخ، قربانی بیبرنامگی و فرصتسوزی شود.
هرمز فقط یک جزیره نیست؛ یک سرمایه ملی است.
سرمایهای که اگر امروز برایش کاری نکنیم، فردا شاید دیر باشد.
دیدگاهها