غرب هرمزگان و یک مطالبه روشن از وزیر راه و شهرسازی
جادهای که جان میگیرد، توسعهای که متوقف مانده است
به قلم: محمدامین سالاری
مسئلهای قدیمی با هزینههای انسانی
غرب استان هرمزگان سالهاست با مسئلهای مزمن و پرهزینه روبهروست. محورهای ارتباطی ناایمن و فرسوده، زندگی روزمره مردم این منطقه را تحت تأثیر قرار دادهاند. این جادهها نه در شأن مردم غرب هرمزگان هستند و نه نیازهای امروز منطقه را پاسخ میدهند.
ادامه این وضعیت، هزینهای سنگین بر منطقه تحمیل میکند. جان انسانها از دست میرود، خسارتهای اجتماعی افزایش مییابد و توسعه اقتصادی عقب میماند. افکار عمومی این مسیر را با عنوان تلخ «جاده مرگ» میشناسد. این نام، امروز نماد یک مطالبه انباشته و بیپاسخ است؛ مطالبهای که دیگر نباید به تعویق بیفتد.
محورهایی ناایمن و زندگیهایی وابسته
محورهای مواصلاتی غرب هرمزگان، بهویژه مسیرهای منتهی به بندرلنگه و شهرهای اطراف، سالهاست حداقلهای ایمنی را ندارند. این محورها از نظر فنی استاندارد نیستند و ظرفیت آنها با حجم تردد همخوانی ندارد.
تصادفات پرتعداد افزایش یافتهاند و تلفات جانی ادامه دارد. خسارتهای مالی سنگین به مردم و اقتصاد محلی وارد میشود. اختلال مداوم در حملونقل نیز مشکلات را تشدید کرده است. این جادهها فقط مسیر عبور خودرو نیستند. آنها شریانهای حیاتی زندگی مردم محسوب میشوند و دسترسی به درمان، آموزش، معیشت و فعالیت اقتصادی به آنها وابسته است.
وعدههای تکراری و اقدامهای ناکافی
در سالهای گذشته، مسئولان محلی، نمایندگان مردم، فعالان اجتماعی و رسانهها بارها این مسئله را مطرح کردهاند. با این حال، در عمل فاصلهای جدی میان وعدهها و اقدامهای مؤثر دیده میشود.
تداوم این شرایط، احساس تبعیض و بیعدالتی فضایی را در میان مردم غرب استان تشدید کرده است. بسیاری از شهروندان خود را نادیدهگرفتهشده میبینند. این روند، اعتماد عمومی را فرسوده و سرمایه اجتماعی را تضعیف کرده است؛ سرمایهای که نقش اساسی در حکمرانی کارآمد دارد.
غرب هرمزگان؛ مسئلهای فراتر از منطقه
غرب هرمزگان فقط یک محدوده جغرافیایی نیست. این منطقه بخشی از زنجیره اقتصاد دریامحور کشور را تشکیل میدهد. بنادر، گردشگری ساحلی، تجارت محلی و کریدورهای ترانزیتی جنوب ایران به این مسیرها وابستهاند.
هر سانحه جادهای در این مسیرها، ابعاد ملی دارد. چنین حوادثی به سرمایه انسانی، بهرهوری اقتصادی و امنیت تردد در یکی از حساسترین مناطق کشور آسیب میزنند. به همین دلیل، بهبود ایمنی و توسعه زیرساختهای حملونقل در غرب هرمزگان یک ضرورت ملی و راهبردی است، نه صرفاً یک مطالبه محلی.
خطاب مستقیم به وزیر راه و شهرسازی
این یادداشت بهطور مستقیم سرکار خانم دکتر فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی را خطاب قرار میدهد. نویسنده از زاویه تقابل سخن نمیگوید. او این متن را با رویکرد مسئولیتپذیری اجتماعی و با هدف طرح یک خواست روشن، عملی و قابل سنجش نوشته است.
انتظار شفاف مردم
سرکار خانم دکتر فرزانه صادق؛
امروز مردم غرب هرمزگان وعدههای کلی را کافی نمیدانند. آنها تصمیمی روشن، برنامهای زمانبندیشده و اقداماتی قابل ارزیابی میخواهند. مطالبه مشخص مردم چنین است:
نخست، وزارت راه و شهرسازی باید محورهای پرحادثه غرب هرمزگان را فوراً در اولویت ملی قرار دهد و منابعی پایدار و قابل پیگیری به آن اختصاص دهد.
دوم، وزارتخانه باید یک برنامه اجرایی شفاف ارائه کند. این برنامه باید هم ایمنسازی کوتاهمدت را پوشش دهد و هم توسعه میانمدت و بلندمدت را دنبال کند. اصلاح نقاط حادثهخیز، بهبود علائم، افزایش روشنایی، خطکشی مناسب و کنترل سرعت، اقدامات فوری محسوب میشوند. تعریض، دوباندهسازی و بهسازی اساسی محورهای اصلی نیز باید با زمانبندی مشخص اجرا شوند.
سوم، حضور میدانی وزیر یا نماینده تامالاختیار وزارتخانه در منطقه ضرورت دارد. این حضور، امکان مشاهده مستقیم واقعیتها، گفتوگو با ذینفعان محلی و تسریع تصمیمهای اجرایی را فراهم میکند.
در نهایت، وزارت راه و شهرسازی باید گزارش پیشرفت پروژهها را بهصورت عمومی و دورهای منتشر کند تا شفافیت افزایش یابد و اعتماد عمومی ترمیم شود.
توسعه بدون جاده امن ممکن نیست
این متن گلایهای احساسی نیست. نویسنده این یادداشت را بر پایه سالها مشاهده میدانی و شنیدن صدای مردم نوشته است. بسیاری از خسارتهای ثبتشده در این مسیرها قابل پیشگیری بودهاند و همچنان هستند.
مردم غرب هرمزگان توسعه را در شعار نمیبینند. آنها جادهای امن میخواهند؛ جادهای که جان نگیرد، زندگی را مختل نکند و آینده را به تعویق نیندازد.
اگر وزارت راه و شهرسازی تصمیمی قاطع بگیرد و اقدامی فوری انجام دهد، این مطالبه روشن به نتیجه میرسد و مسیرهای غرب هرمزگان از نماد خطر و فراموشی به نماد توجه، مسئولیتپذیری و عدالت زیرساختی تبدیل میشوند.
دیدگاهها